Class action voor vluchten: wanneer je je aansluit bij collectieve vergoedingen

Echte class action en claimplatforms: het verschil

Wanneer honderden passagiers door dezelfde storing worden getroffen, zoals een staking of een systeemstoring, zijn er twee verschillende wegen. De eerste is de collectieve vordering van art. 840-bis c.p.c., voorbehouden aan geregistreerde consumentenorganisaties. De tweede, veel gangbaarder, is de cessie van de vordering aan een gespecialiseerd bedrijf: de passagier draagt zijn recht op de vergoeding op grond van EU-verordening 261/2004 over, het bedrijf schiet de juridische kosten voor en houdt een percentage (success fee) alleen in als de invordering slaagt.

De cessie van de vordering is een beschermd recht

EU-verordening 261/2004 waarborgt uitdrukkelijk de mogelijkheid om de eigen vordering over te dragen aan een derde bij instapweigering, annulering of langdurige vertraging: eventuele clausules van de luchtvaartmaatschappij die dat proberen uit te sluiten, zijn nietig en hebben geen effect.

Termijnen en benodigde documenten

Om deel te nemen heb je de vluchtdocumentatie nodig (ticket, instapkaart, bewijs van de storing) en moet je de verjaringstermijnen respecteren, die sterk per land verschillen: van ongeveer één jaar in sommige landen tot tien jaar in Luxemburg, waarbij Italië op twee jaar en vier maanden vanaf de datum van de vlucht ligt.

Vergelijk voordat je de vordering aan een platform overdraagt het percentage dat bij succes wordt ingehouden (success fee): dat kan bij gelijke verkregen vergoeding aanzienlijk verschillen van aanbieder tot aanbieder.