Luxor: Karnak en de Vallei der Koningen

Luxor, gebouwd op de resten van het oude Thebe, de hoofdstad van Egypte gedurende een groot deel van het Nieuwe Rijk, concentreert op de twee oevers van de Nijl de hoogste dichtheid aan farao-monumenten ter wereld.

De Nijl scheidt de twee helften van het bezoek: een veerboot of taxi verbindt de twee oevers.

De Tempel van Karnak, in de loop van tweeduizend jaar door opeenvolgende farao's gebouwd, blijft het grootste religieuze complex dat ooit is opgetrokken, met de Hypostyle Zaal die alleen al honderdvierendertig monumentale zuilen telt.

De Tempel van Luxor, die vroeger met Karnak was verbonden door een laan van meer dan duizend sfinxen, ligt niet ver daar vandaan op de oostoever van de rivier, en de hele route tussen de twee tempels is pas onlangs weer te bezoeken, na tientallen jaren restauratie.

Als je de Nijl oversteekt naar de westoever, kom je in de Vallei der Koningen, waar Howard Carter in 1922 het bijna intacte graf van Toetanchamon ontdekte, een van de meer dan zestig die tot nu toe zijn gevonden.

Niet ver daar vandaan sluit de Tempel van Hatsjepsoet in Deir el-Bahari, in terrassen in de rots gebouwd voor de enige vrouwelijke farao van het oude Egypte, de dag op de westoever af.

Het graf van Toetanchamon, een onbelangrijke vorst die jong stierf, werd door de grafrovers van de oudheid bijna genegeerd: paradoxaal genoeg zorgde juist zijn geringe politieke belang ervoor dat het tot in de twintigste eeuw bewaard bleef.

De opvolgers van Hatsjepsoet probeerden haar nagedachtenis uit te wissen door haar naam van de monumenten te beitelen: haar tempel is desondanks nog altijd een van de meest gefotografeerde van heel Egypte.