El Hierro: het eiland van de oude nulmeridiaan

El Hierro, het kleinste en meest westelijke van de Canarische Eilanden, diende eeuwenlang als cartografisch referentiepunt voor het nulpunt van de lengtegraden, voordat Greenwich werd aangenomen.

Een huurauto blijft nodig om het eiland van de oude nulmeridiaan te doorkruisen.

Bij de Mirador de la Peña, ontworpen door kunstenaar César Manrique, kijkt een panoramisch restaurant uit over de Golfvallei, ontstaan na de instorting van een oude vulkanische wand.

Verder naar het westen bereik je El Sabinar, waar eeuwenoude jeneverbesbomen bijna horizontaal gebogen groeien door de onophoudelijke wind van de Atlantische Oceaan.

Aan de uiterste punt van het eiland gold Punta de Orchilla eeuwenlang, van Ptolemaeus tot de invoering van Greenwich in 1884, als het nulpunt voor de berekening van de lengtegraden op Europese kaarten.

Tegen de avond sluit het vissersdorp La Restinga, nu een bestemming voor duikers vanwege het beschermde zeereservaat, de dag aan zee af.

De jeneverbesbomen van El Sabinar groeien niet krom door een genetische keuze maar door de wind die ze al van jongs af aan buigt: bomen die elders in beschutting worden geplant, richten zich meestal binnen enkele jaren weer op.

Punta de Orchilla heeft zijn cartografische rol allang verloren, maar een klein monument herinnert bezoekers er nog altijd aan dat Europese kaarten eeuwenlang de wereld vanaf juist deze rots meetten.