Røros: de kopersstad op de UNESCO-werelderfgoedlijst

Røros, gesticht rond een kopermijn die meer dan driehonderd jaar in bedrijf was, bewaart een centrum van houten huizen die door de tijd zwart zijn geworden en is sinds 1980 UNESCO-werelderfgoed.

Het houten mijnbouwcentrum, UNESCO-werelderfgoed, is ondanks de intense kou prettig te voet te verkennen.

De houten huizen van Røros, volgens de traditie nooit geschilderd en van nature zwart geworden door tijd en rook, vormen een van de best bewaarde mijnbouwcentra van Scandinavië.

Op loopafstand kon de kerk van Røros, in de achttiende eeuw gebouwd met stenen uit de plaatselijke mijn, tot duizend gelovigen herbergen, een enorm aantal voor die tijd.

Daarna bezoek je het Koperertsmuseum, dat afdaalt in de tunnels waar van 1644 tot 1977 onafgebroken erts werd gewonnen.

Tegen de avond komen de rendieren die aan de rand van de stad grazen, gehouden door de Samische gemeenschappen van de regio, vaak zonder angst vlak bij de huizen.

De koperen mijn van Røros was driehonderddrieëndertig jaar achtereen in bedrijf en sloot pas in 1977, nadat ze bijna drie eeuwen lang de hele economie van de stad had gedragen.

De door de tijd zwart geworden huizen, volgens de lokale traditie nooit geverfd, hebben Røros een authentiek aanzien laten behouden, waardoor het een van de eerste Noorse locaties op de UNESCO-lijst werd.