Lanzarote: de vulkanen van César Manrique

Tussen 1730 en 1736 begroef een reeks uitbarstingen elf dorpen en ontstond het Nationaal Park Timanfaya, waar de hitte uit de ondergrond nog steeds geothermische demonstraties mogelijk maakt, op een paar centimeter van het oppervlak.

Verder naar het noorden kom je bij de Cueva de los Verdes, een lavatunnel van ongeveer zes kilometer lang die ontstond tijdens een uitbarsting van de vulkaan La Corona.

In hetzelfde grottenstelsel, iets verderop, herbergen de Jameos del Agua van Manrique een natuurlijk meertje met een klein, wit en blind krabbetje dat alleen in deze grot leeft.

Tegen zonsondergang kijkt de Mirador del Río, eveneens een ontwerp van Manrique, vanaf een klif uit over de Chinijo-archipel en het eiland La Graciosa.

In de restaurants die boven op de kraters van Timanfaya zijn gebouwd, wordt het vlees nog steeds gegrild op de geothermische warmte die rechtstreeks uit de grond opstijgt, zonder houtskool of gas.

Het krabbetje van de Jameos del Agua, zonder pigment en zonder functionerende ogen, is in de loop der jaren het officieuze symbool geworden van hoe geïsoleerd en bijzonder het ondergrondse ecosysteem van het eiland is.